In gûne, in Volvo en in libben fol leafde

Yn myn wurk as útfeartûndernimmer kom ik faak ticht by minsken. Mar soms komt in ôfskied sa tichtby, dat it my sels ek eefkes stil makket.

Koartlyn mocht ik de útfeart fersoargje fan in frou dy’t op ’e dei fan har ôfskied ferfierd waard yn har eigen âlde Volvo. Gjin rou-auto, gjin swarte glâns, mar in auto dy’t al jierren by har libben hearde. In Volvo dy’t har man hiel lang lyn foar har kocht hie, foar it symboalyske bedrach fan ien gûne. In leafdefol, boartlik gebaar mei in djippe betsjutting — krekt sa’t harren bân wie.

Wat dizze lêste rit noch bysûnderder makke, wie wa’t der foaryn sieten. De auto waard bestjoerd troch har skoansoan, mei har man — syn skoanheit — neist him. Twa manlju dy’t fan har holden, tegearre foaryn. Troch de krapte yn ’e auto moasten de stuollen sa fier nei foaren skood wurde, dat se mei de búk tsjin it stjoer en it dashboard oan sieten. Komfortabel wie it beslist net. Mar it die harren neat.

Sûnder twifel makken se dizze lêste rit. Om’t it kloppe. Om’t dit háár auto wie. Om’t se har op dizze wize, sa persoanlik en eigen, noch ien kear begeliede woene.

Doe’t ik dat seach, rekke it my. Net fanwegen de auto sels, mar fanwegen wat er fertsjintwurdige: leafde, dielde oantinkens, en de reeheid om ûngemak te fernearen foar wat der wier ta docht. It wie in lyts momint, mar grut yn betsjutting.

Dit binne de mominten dy’t my wer befêstigje hoe wichtich maatwurk is by in útfeart. Net alles hoecht perfekt te wêzen of neffens de regels. Soms mei it in bytsje krap wêze. In bytsje ûnhandich. Salang’t it mar oprjocht is.

Foar dizze frou fielde it ferfier yn har eigen Volvo as in passend en leafdefol ôfskied. In lêste rit, droegen troch minsken dy’t har fan tichteby koene — letterlik en figuerlik.

En ik tink dat sy dat prachtich fûn hawwe soe.