Ziek zijn past niet in mijn agenda

Soms denk ik wel eens dat griep hebben een soort luxe is. Tenminste, zo voelt het in mijn werk. Als uitvaartondernemer staat de wereld namelijk nooit even stil. Een uitvaart laat zich niet verplaatsen omdat mijn lichaam besluit dat het tijd is voor griep.

Afgelopen week lag ik gevloerd. Wat begon met misselijkheid, veranderde in koorts en uiteindelijk kwamen daar hoestbuien bij. Gewoon griep dus. Zo’n moment waarop je normaal gesproken een paar dagen neemt om uit te zieken: thee drinken, slapen en langzaam weer opknappen.

Alleen werkt het in mijn vak niet helemaal zo.

Toen ik thuis op de bank lag, half onder een dekentje en half mijn agenda door te nemen, zei ik hardop: “Maandag mag ik eigenlijk nog wel ziek zijn.” Mijn kinderen keken me lachend aan. “Mag?” vroegen ze. “Mag je dat plannen dan?”

Ik moest er zelf ook om lachen. Want ergens was het precies dat. Maandag kon nog net. Die dag bood mijn agenda nog wat ruimte om niet helemaal mezelf te zijn. Maar dinsdag moest ik er weer staan. Voor een familie. Voor een afscheid. Voor een moment dat voor hen nooit meer terugkomt.

Dat is misschien wel het bijzondere van dit werk.

In veel beroepen kun je je ziekmelden en blijft het werk even liggen. In mijn werk ligt er niets stil. Verdriet wacht niet. Een afscheid wacht niet. Families die iemand verloren zijn, zitten midden in een week die vaak als een waas voorbijgaat. Juist dan willen ze iemand tegenover zich die rust brengt, overzicht houdt en hen helpt de juiste keuzes te maken.

Dus ja, ik lag ziek op de bank. Maar ondertussen dacht ik na over een uitvaartspeech, over muziek en over foto’s voor een presentatie. Tussendoor dronk ik thee met honing, nam ik mijn hoestdrank en probeerde ik mijn stem wat rust te geven (wat overigens gewaardeerd werd door mijn thuisfront).

Donderdag stond ik er weer. Nog niet helemaal fit, dat geef ik eerlijk toe. Maar wel met die vertrouwde overtuiging: vandaag draait niet om mij. Vandaag draait om iemand die gemist wordt. Om een familie die afscheid neemt. Om herinneringen die worden uitgesproken.

Ziek zijn hoort bij het leven. Zelfs voor een uitvaartondernemer.

Maar betrokken zijn… dat laat zich gelukkig niet weggriepen.