Even weg van de laatste groet

Werken in de uitvaartzorg betekent dat je er op belangrijke momenten écht moet zijn. Voor mensen die afscheid moeten nemen van iemand van wie ze houden. Op momenten waarop alles even stil lijkt te staan en woorden soms tekortschieten.

Dat werk doe ik met veel liefde en betrokkenheid. Maar juist omdat je zo dichtbij mensen en hun verdriet staat, is het belangrijk om af en toe ook even afstand te nemen.

Je batterij opladen.

Even loskomen van het werk.

Niet bezig zijn met de volgende afspraak, een telefoontje, een afscheid of de planning.

Daarom heb ik inmiddels een mooie traditie met een groep vrienden.

Elk jaar, steevast in het eerste weekend van oktober, trekken we er samen een paar dagen op uit voor een stedentrip. Een andere stad, nieuwe straten, een goed restaurant, een activiteit en vooral: tijd met elkaar.

We ontmoeten elkaar weer eens op een andere manier. Niet als ondernemers, collega’s of mensen met volle agenda’s, maar gewoon als vrienden.

We lopen wat af, ontdekken nieuwe plekken en ondernemen dingen die we thuis misschien niet zo snel zouden doen. En misschien wel het belangrijkste: we hebben tijd voor goede gesprekken. Over werk, over het leven, over wat ons bezighoudt. Maar ook over helemaal niets bijzonders, soms slap ouwehoeren.

Juist die combinatie doet goed.

Want hoe vanzelfsprekend het ook klinkt: rust nemen is niet hetzelfde als niets doen. Soms moet je letterlijk even ergens anders zijn om weer ruimte te krijgen in je hoofd.

Na zo’n weekend kom ik meestal moe thuis.  Maar wel op een andere manier. Met een hoofd vol indrukken, een paar mooie herinneringen en vaak nieuwe energie. En misschien ook met iets meer afstand tot de dagelijkse hectiek.

Het werk blijft hetzelfde. De telefoon gaat weer. De agenda vult zich. En er komen opnieuw mensen op mijn pad die mij nodig hebben in een verdrietige periode van hun leven.

Maar ik merk ieder jaar opnieuw hoe waardevol het is om daar niet voortdurend middenin te zitten. Ook als uitvaartondernemer mag je soms gewoon even weg. Om daarna weer met aandacht aanwezig te kunnen zijn voor een ander.

Dus dit weekend stond de batterij weer even aan de lader.

En eerlijk gezegd: daar kijk ik ieder jaar opnieuw naar uit.